Persoonlijke verhalen

Onze relatie stond op springen, we deelden nog maar zo weinig. Het leek wel of het enige wat ons nog verbond onze ruzies waren. Vernietigende en pijnlijke ruzies. Maar we wisten ook dat we niet uit elkaar wilden. Direct na de start van de gesprekken merkten we dat dit zou gaan werken. We leerden ons patroon van ruzie te herkennen en gingen dit patroon bevechten -  in plaats van elkaar. Daarna konden we weer gaan vertrouwen en verbinden. De relatie werd weer veilig. We delen nu meer, voelen ons geborgen.

Toen we begonnen met de therapie was het doodeng. We vertrouwden elkaar niet meer, ik had niet eens meer vertrouwen in mezelf. Ik was zo in de war, de kluts kwijt. Ik durfde niets meer, was zo bang dat onze relatie het niet aankon. Ik maakte dus geen ruzie, slikte alles in, was op mijn hoede en doodongelukkig. Ik trok me steeds verder terug in mezelf en werd steeds onbereikbaarder voor hem. Hij leek op alles kritiek te hebben, op alles. Ik had het idee niets meer goed te doen. Maar hij was ook zo ongelukkig, dat zag ik wel en op zeldzame momenten konden we samen huilen om onze verloren liefde. Door de gesprekken heb ik gezien dat hij steeds bozer werd en meer kritiek had omdat hij zich zo machteloos en alleen voelde als ik me steeds verder terugtrok. Hij wilde graag contact - wist ik veel, ik hoorde alleen maar de kritiek. Dus zo versterkten we ons eigen gedrag. Toen wij dat allebei konden zien en voelen werd het direct al veel beter. We zijn nu een stuk verder, we zijn er nog niet hoor, maar we snappen beter wat we doen en het is gek, maar ik heb hem bijna opnieuw leren kennen. Voorheen wist ik niet wat er bij hem speelde en nu wel. Ik vertrouw hem mijn angsten en geheimen nu ook weer toe en dat voelt heerlijk verbonden.  De weg ernaar toe is niet gemakkelijk en soms erg eng maar het is zo de moeite waard!

We hadden wel eerder therapie gehad maar op de één of andere manier leek dat niet te blijven hangen. We voelden ons daar niet zo thuis, het was erg gericht op afspraken en communicatie maar we voelden allebei dat er meer onder zat en dat dat niet voldoende zou zijn. Deze vorm, EFT, sprak mij direct aan toen we erover hoorden. Ik kocht het boek  'Houd me vast' en heb het gelezen. Niet in één ruk, soms kwam het echt te dichtbij en legde ik het maar even weg.  Ik vond het confronterend en zo herkenbaar, bijna eng,  het leek wel alsof Sue Johnson zich ergens had verstopt in ons huis en ons eigen verhaal daar op schreef. Toen ik het uithad wilde ik onze relatie deze kans nog geven. Het voelde als onze laatste kans.  Gelukkig kon ik Tom overhalen en wat ben ik blij! We hebben er zoveel aan gehad, het is net of we een nieuwe relatie hebben.